انویدیا بانک مرکزی هوش مصنوعی است اما آیا وام‌هایش بازپرداخت خواهند شد؟

سی سال طول کشید تا انویدیا، شرکت آمریکایی تولیدکنندهٔ تراشه‌هایی که بخش بزرگی از هوش مصنوعی جهان را به کار می‌اندازند، به ارزش بازار یک تریلیون دلار برسد. رسیدن از یک تریلیون به دو تریلیون دلار فقط ۹ ماه زمان برد. کمتر از دو سال بعد نیز ارزش آن از مرز پنج تریلیون دلار گذشت. انویدیا اکنون با ارزشی حدود ۵.۴ تریلیون دلار، باارزش‌ترین شرکت جهان است. انتظار می‌رود فروش آن در سال آینده تقریباً دو برابر شود. برخی تحلیلگران پیش‌بینی می‌کنند درآمد سالانهٔ این شرکت تا سال ۲۰۲۹ به یک تریلیون دلار برسد.

بااین‌حال، رشد خیره‌کنندهٔ انویدیا فقط حاصل تراشه‌سازی نیست. جنسن هوانگ، مدیرعامل این شرکت، برای افزایش تقاضای محصولات انویدیا به مهندسی مالی نیز روی آورده است. برای نمونه، انویدیا در اواسط آگوست موافقت کرد پشتوانه‌ای به ارزش حداکثر ۱۰۵ میلیارد دلار برای یک مرکز دادهٔ عظیم در اوهایو فراهم کند؛ مرکزی که از شمار زیادی از تراشه‌های این شرکت استفاده خواهد کرد. یک هفته پیش از آن نیز انویدیا از برنامه‌ای برای بسیج بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در زیرساخت هوش مصنوعی با همکاری شش شرکت بزرگ وال‌استریت پرده برداشته بود. در این برنامه، انویدیا ارزش تجهیزاتی را که به چنین پروژه‌هایی می‌فروشد تضمین می‌کند. این شرکت ممکن است تا یک‌چهارم هزینهٔ برخی سرمایه‌گذاری‌ها را تضمین کند. انویدیا در ماه ژوئیه به شیوه‌ای دیگر نیز به تعدادی از مشتریانش برای تأمین مالی مراکز دادهٔ بزرگ کمک کرد: این شرکت تعهد داد اگر درآمد آنها به اهداف تعیین‌شده نرسد، کسری را جبران کند.

بخوانید: انویدیا موتور محرک رونق هوش مصنوعی است؛ چه خوب

شرکت‌ها اغلب به مشتریان خود وام می‌دهند؛ برای مثال، می‌توان به بازوهای تأمین مالی خودروسازان اشاره کرد. هوانگ استدلال می‌کند که انویدیا صرفاً کمک می‌کند سرمایه‌گذاری در پروژه‌هایی کاملاً توجیه‌پذیر آزاد شود؛ پروژه‌هایی که در غیر این صورت ممکن است نتوانند با قیمت مناسب به‌اندازهٔ کافی وام بگیرند. اما از نظر منتقدان، این قراردادها کم‌وبیش یادآور رونق دات‌کام در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ هستند؛ زمانی که سازندگان تجهیزات مخابراتی مانند سیسکو و لوسنت میلیاردها دلار به شرکت‌های مخابراتی وام دادند تا تجهیزات آنها را بخرند. وقتی تقاضا برای خدمات شرکت‌های مخابراتی کمتر از انتظار بود، تعدادی از آنها ورشکست شدند و زیان‌های سنگینی به سیسکو و لوسنت تحمیل شد.

جی گلدبرگ از شرکت تحلیلی سی‌پورت ریسرچ پارتنرز می‌گوید انویدیا روی مرز باریکی میان «امکان‌پذیرکردن تقاضا» و «ایجاد تقاضا» حرکت می‌کند. او هنوز معتقد نیست که انویدیا از این مرز عبور کرده باشد، هرچند این شرکت «بسیار به آن نزدیک شده است». برخی دیگر حتی بدبین‌ترند؛ ازجمله مایکل بری، سرمایه‌گذاری که با شرط‌بندی علیه اوراق بهادار با پشتوانهٔ وام مسکن، همان اوراقی که به بحران مالی سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ دامن زدند، ثروت زیادی به دست آورد. او و دیگران می‌پرسند اگر تقاضا برای تراشه‌های هوش مصنوعی آهسته‌تر از انتظار رشد کند، عرضه افزایش یابد و قیمت‌ها پایین بیاید، چه اتفاقی خواهد افتاد؛ وضعیتی که نه‌تنها سود خود انویدیا را کاهش می‌دهد، بلکه ممکن است حمایت‌های سخاوتمندانهٔ این شرکت از مشتریانش را نیز زیان‌ده کند.

وام‌دهندهٔ عظیمِ آخرین چاره

این پرسش مهم است، زیرا تعهدات مالی انویدیا بسیار بزرگ‌اند و به‌سرعت افزایش می‌یابند. این شرکت طی سه سال گذشته بیش از ۷۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در استارتاپ‌ها را تعهد کرده و ۳۰۰ میلیارد دلار حمایت مالی در اختیار مشتریانش قرار داده است. برخی به‌دلیل نقش محوری انویدیا در تأمین مالی این صنعت، آن را «بانک مرکزی هوش مصنوعی» می‌نامند. همان‌طور که هوانگ استدلال می‌کند، این نقش واقعاً به رشد صنعت کمک خواهد کرد؛ اما خطراتی نیز به همراه دارد.

مهندسی مالی انویدیا تا حدی پاسخی به تبدیل بزرگ‌ترین مشتریانش به رقیب است. شرکت‌های ابری «فرامقیاس» یا هایپراسکیلرها، غول‌های فناوری مانند آمازون، گوگل، متا و مایکروسافت، تقریباً نیمی از درآمد انویدیا را تأمین می‌کنند. پیش‌بینی می‌شود آنها امسال حدود ۸۰۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کنند که بخش عمدهٔ آن به زیرساخت هوش مصنوعی اختصاص خواهد یافت. بااین‌حال، بیشتر این شرکت‌ها طراحی تراشه‌های اختصاصی خود را آغاز کرده‌اند؛ موضوعی که خریدهای آیندهٔ آنها از انویدیا را در هاله‌ای از ابهام قرار می‌دهد.

این تراشه‌های اختصاصی برای شرکت‌های فرامقیاس بسیار ارزان‌ترند و قیمتشان بین یک‌پنجم تا یک‌سوم تراشه‌های انویدیاست. آنها همچنین می‌توانند برخی وظایف را بهتر انجام دهند، زیرا شرکت‌های فرامقیاس قادرند تراشه‌ها را متناسب با نرم‌افزارهای خود طراحی کنند. از دید انویدیا، وضعیت از این هم نگران‌کننده‌تر است: تعدادی از غول‌های فناوری فقط برای مصرف خود تراشه نمی‌سازند، بلکه آنها را به دیگران نیز عرضه می‌کنند. برای مثال، گوگل تعدادی از پردازنده‌های تخصصی خود را به آنتروپیک، آزمایشگاه بزرگ و مستقلی در حوزهٔ هوش مصنوعی، فروخته است. آمازون نیز انتظار دارد کسب‌وکار تراشه‌های اختصاصی‌اش به منبع درآمد قابل‌توجهی تبدیل شود. بلومبرگ اینتلیجنس، شرکت ارائه‌دهندهٔ داده، پیش‌بینی می‌کند تراشه‌های اختصاصی به‌تدریج سهمی از فروش انویدیا را تصاحب کنند و تا پایان دهه، حدود ۵۰ درصد بازار پردازنده‌های مورداستفاده در هوش مصنوعی را در اختیار بگیرند؛ سهمی که امسال تقریباً ۴۰ درصد است.

شرکت‌های فرامقیاس رتبهٔ اعتباری مناسب برای سرمایه‌گذاری دارند و همین موضوع هزینهٔ استقراض آنها را پایین نگه می‌دارد. نئوکلادهای نوپا نیازهای هزینه‌ای مشابهی دارند، اما درآمدشان اندک است. طبیعتاً وام‌های آنها بسیار گران‌تر است. آلفابت، شرکت مادر گوگل، در ماه نوامبر ۲.۷۵ میلیارد دلار اوراق قرضهٔ ۵۰ساله با نرخ بهرهٔ سالانهٔ ۵.۷ درصد فروخت. نرخ بهره‌ای که کورویو، بزرگ‌ترین نئوکلاد، در ماه ژوئیه برای استقراض ۲.۶ میلیارد دلار پرداخت کرد، تقریباً دو برابر این رقم بود.

بخوانید: انویدیا در زمین فین‌تک چه می‌کند؟

بانک انویدیا می‌خواهد همین شکاف میان هزینهٔ استقراض شرکت‌های فرامقیاس و سایر شرکت‌ها را کاهش دهد. یکی از راه‌های انجام این کار، خرید سهام استارتاپ‌هایی است که یا خود به مشتری انویدیا تبدیل خواهند شد یا به‌طور غیرمستقیم به افزایش تقاضا برای تراشه‌های آن کمک خواهند کرد. انویدیا سال گذشته حدود ۹۰ سرمایه‌گذاری از این نوع انجام داد؛ تقریباً دو برابر تعداد سرمایه‌گذاری‌هایش در دو سال پیش از آن. این شرکت از ابتدای امسال نیز با بیش از ۶۰ سرمایه‌گذاری دیگر موافقت کرده است.

تسهیل کیفی

برخی از این سرمایه‌گذاری‌ها با هدف گسترش مدل‌های هوش مصنوعی با وزن‌های باز انجام می‌شوند؛ مدل‌هایی که کاربران می‌توانند برخلاف محصولات اختصاصی شرکت‌هایی مانند آنتروپیک، اوپن‌ای‌آی و گوگل، آنها را رایگان دانلود و متناسب با نیاز خود اصلاح کنند. کاربران معمولاً از طریق اشتراک به محصولات این شرکت‌ها دسترسی پیدا می‌کنند و سازوکارهای درونی آنها پنهان است. انویدیا در ماه آگوست موافقت کرد شش میلیارد دلار برای دریافت مجوز استفاده از نرم‌افزار پول‌ساید، استارتاپ سازندهٔ مدل‌های هوش مصنوعی برنامه‌نویسی، بپردازد و یک میلیارد دلار دیگر نیز برای خرید سهام آن هزینه کند. این شرکت همچنین با خرید هاگینگ فیس، پلتفرم میزبانی مدل‌های دارای وزن باز، به مبلغ ۱۲.۹ میلیارد دلار موافقت کرده است. هدف چنین سرمایه‌گذاری‌هایی افزایش تقاضا برای تراشه‌های انویدیا از طریق شکل‌گیری مجموعه‌ای گسترده از محصولات و شرکت‌های هوش مصنوعی مستقل از شرکت‌های فرامقیاس است.

بااین‌حال، انویدیا به‌طور فزاینده‌ای فقط در شرکت‌های آینده‌دار هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری نمی‌کند، بلکه مستقیماً به آنها برای تأمین مالی پروژه‌های بزرگ نیز کمک می‌کند. این شرکت در اوایل ژوئیه از شیوهٔ تازه‌ای پرده برداشت که براساس آن متعهد می‌شود درآمد نئوکلادها از مراکز دادهٔ جدید را تا سطحی توافق‌شده جبران کند. این تعهدات که شرایط دقیقشان در هر قرارداد متفاوت است، اغلب شش سال ادامه دارند. انویدیا در تمام این دوره متعهد می‌شود «توان رایانشی» را، آن‌طور که در اصطلاح تخصصی گفته می‌شود، با قیمتی مشخص خریداری کند. اگر نئوکلاد بتواند ظرفیت موردنظر را با قیمت بیشتری بفروشد، انویدیا سهمی از مابه‌التفاوت دریافت می‌کند. این شبکهٔ ایمنی، درآمد آیندهٔ نئوکلادها را بسیار پیش‌بینی‌پذیرتر می‌کند و در نتیجه هزینهٔ بدهی‌ای را که برای ساخت مراکز دادهٔ جدید متحمل می‌شوند، کاهش می‌دهد. این فرایند نیز به‌نوبهٔ خود تقاضا برای پردازنده‌های انویدیا را افزایش می‌دهد.

شارون ای‌آی، یک نئوکلاد استرالیایی، انتظار دارد برای به‌کارگیری حدود ۴۰ هزار تراشهٔ انویدیا از پشتوانه‌ای به ارزش حدود ۴.۹ میلیارد دلار از این نوع استفاده کند. فیرموس، یک نئوکلاد دیگر، قصد دارد تا ۱۷۰ هزار تراشه بخرد. دن نیشبال، تحلیلگر شرکت مشاوره‌ای سمی‌آنالیسس، معتقد است چنین ترتیباتی لزوماً نباید به ویژگی دائمی صنعت تبدیل شوند؛ بلکه برای وام‌دهندگان «زمان می‌خرند» تا با اعطای وام به این پروژه‌ها احساس اطمینان بیشتری پیدا کنند.

انویدیا در تعامل با آزمایشگاه‌های بزرگ هوش مصنوعی نیز رویکردی خلاقانه در پیش گرفته است؛ آزمایشگاه‌هایی که به حجم عظیمی از توان رایانشی نیاز دارند، اما به‌شدت پول از دست می‌دهند. مرکز دادهٔ عظیمی که انویدیا در اوهایو از آن حمایت می‌کند، متعلق به اس‌بی انرژی، یکی از واحدهای سافت‌بانک، شرکت خوشه‌ای ژاپنی، است. اوپن‌ای‌آی مستأجر این مرکز خواهد بود. انویدیا نیز اجارهٔ زمین و ساختمان‌ها و قرارداد خرید برقی را که مرکز داده به آن متکی خواهد بود تضمین می‌کند. در مقابل، این پروژه از ۱.۵ میلیون پردازندهٔ انویدیا استفاده خواهد کرد و انتظار می‌رود در طول عمر پروژه چندین «چرخهٔ ارتقا» اجرا شود.

حتی آنتروپیک که تراشه‌هایش را از آمازون و گوگل می‌خرد، از این شبکه در امان نمانده است. براساس گزارش‌ها، این شرکت از طریق مجموعه‌ای پیچیده از توافق‌ها قراردادی ۳۵ میلیارددلاری برای اجارهٔ ظرفیت رایانش ابری از لامبدا امضا کرده است؛ نئوکلادی که انویدیا در آن سهام دارد. لامبدا نیز به‌نوبهٔ خود از تأسیساتی استفاده می‌کند که هات ۸، یک نئوکلاد دیگر، در حال توسعهٔ آن است. انویدیا پیش‌تر تمام ظرفیت این تأسیسات را اجاره کرده بود و احتمالاً اکنون بخش عمدهٔ آن را به دیگران اجاره داده است.

انویدیا راه‌های خلاقانه‌ای را برای جذب سرمایهٔ بیرونی بیشتر به چنین پروژه‌هایی بررسی می‌کند. شراکت ۵۰۰ میلیارددلاری این شرکت با مؤسسات بزرگ وال‌استریت، سرمایه‌گذاران نهادی مانند صندوق‌های ثروت ملی، شرکت‌های بیمه و صندوق‌های بازنشستگی را هدف قرار خواهد داد. این سرمایه‌گذاران، نهادهای مستقلی را تأمین مالی می‌کنند که سخت‌افزار انویدیا را می‌خرند، زیرساخت می‌سازند و توان رایانشی می‌فروشند. انویدیا برای این قراردادها نه در ابتدا پول نقدی پرداخت می‌کند و نه بدهی‌ای بر عهده می‌گیرد. بااین‌حال، این شرکت در برخی موارد برای پوشش کاهش ارزش سخت‌افزارهای مورداستفاده پس از مدتی مشخص، «حمایت از ارزش باقیمانده»‌ای معادل حداکثر یک‌چهارم ارزش کل قرارداد ارائه خواهد کرد. انویدیا همچنین پشتیبانی فنی فراهم می‌کند و به وام‌دهندگان اطمینان بیشتری می‌دهد که تجهیزات تأمین مالی‌شده به‌درستی استفاده خواهند شد. هوانگ این طرح را راهی برای تبدیل توان رایانشی به «یک طبقهٔ دارایی قابل‌سرمایه‌گذاری» توصیف می‌کند.

دو فرض اساسی زیربنای این شبکهٔ تعهدات است: تراشه‌های انویدیا ارزش خود را حفظ خواهند کرد و تقاضا برای توان رایانشی همچنان با سرعت زیادی افزایش خواهد یافت. تحقق هیچ‌یک از این دو فرض قطعی نیست.

از تراشه‌ها شروع کنیم. هوانگ می‌گوید آنها «هم‌ارز و قابل‌جایگزینی» و بادوام‌اند و به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری، سال‌ها پس از فروش نیز بر کارایی‌شان می‌افزایند. او استدلال می‌کند که باید این تراشه‌ها را دارایی‌هایی قابل‌اتکا برای تأمین مالی دانست که می‌توانند وثیقهٔ وام‌ها و تضمین‌ها قرار گیرند. اما اینکه یک تراشهٔ هوش مصنوعی تا چه مدت ارزش خود را حفظ می‌کند، محل بحث است. مایکل بری استدلال کرده است که شرکت‌های بزرگ ارائه‌دهندهٔ خدمات ابری با مستهلک‌کردن تراشه‌ها طی پنج یا شش سال، به‌جای دو یا سه سال، سود خود را بیش از واقع نشان داده‌اند.

تاکنون استدلال هوانگ قوی‌تر از آب درآمده است. تقاضا برای تراشه‌های قدیمی‌تر همچنان وجود دارد. کورویو در ماه آگوست قراردادی را با استفاده از تراشه‌های A100 انویدیا اعلام کرد که تا سال ۲۰۲۹ ادامه خواهد داشت. A100 در سال ۲۰۲۰ عرضه شد و انویدیا پس از آن چندین مدل جدیدتر را روانهٔ بازار کرده است. شواهدی نیز وجود دارد که نشان می‌دهد تراشه‌های قدیمی ارزش خود را حفظ می‌کنند. برآورد سمی‌آنالیسس نشان می‌دهد اجارهٔ H100 انویدیا، یکی از تراشه‌های پرکاربرد صنعت هوش مصنوعی، در قراردادی یک‌ساله حدود ساعتی ۲.۸۰ دلار هزینه دارد. این رقم فقط حدود ۱۰ درصد کمتر از زمان عرضهٔ تراشه در اوایل سال ۲۰۲۳ است.

بااین‌حال، ممکن است هم عمر طولانی و هم حفظ ارزش این تراشه‌ها صرفاً پیامد کمبود عرضه باشد. وقتی توان رایانشی محدود است، شرکت‌ها چاره‌ای جز روشن نگه‌داشتن تراشه‌های قدیمی‌تر ندارند. بسیاری از آنها این تراشه‌ها را برای استنتاج به کار می‌گیرند؛ یعنی زمانی که یک مدل هوش مصنوعی به پرسش‌ها پاسخ می‌دهد. استنتاج در مقایسه با آموزش مدل‌ها که جدیدترین سخت‌افزارها برای آن استفاده می‌شوند، وظیفه‌ای بسیار کم‌تقاضاتر است.

خود انویدیا هر سال تراشه‌های جدید و پیشرفته‌ای عرضه می‌کند و هدف آشکارش این است که آنها جای نسل‌های قبلی را بگیرند. به‌این‌ترتیب، شرکت در موقعیت عجیبی قرار گرفته است: هم استدلال می‌کند تراشه‌های قدیمی باید ارزش خود را حفظ کنند و هم می‌گوید تراشه‌های جدیدش باید جایگزین آنها شوند. یافتن تعادل میان این دو دشوار خواهد بود.

هدایت بی‌راهه

با افزایش عرضه، قیمت توان رایانشی باید کاهش پیدا کند. شرکت‌های فرامقیاس و حتی آزمایشگاه‌هایی مانند اوپن‌ای‌آی در حال عرضهٔ تراشه‌هایی هستند که به‌طور خاص برای استنتاج طراحی شده‌اند، زیرا هزینه‌کرد برای استنتاج از هزینه‌کرد برای آموزش پیشی گرفته است. انویدیا از حاشیهٔ سود ناخالص رشک‌برانگیزی در حدود ۷۵ درصد برخوردار است؛ درحالی‌که این رقم برای AMD، رقیب کوچک‌ترش، تقریباً ۵۵ درصد است. تیم دیویس، بنیان‌گذار یک شرکت سخت‌افزار هوش مصنوعی که کوالکام، شرکت طراح تراشه، آن را خرید، معتقد است با افزایش گزینه‌های موجود، اقتصاد تراشه‌سازی «شروع به فشرده‌شدن» خواهد کرد.

بزرگ‌ترین خطر برای قیمت تراشه‌ها، خود تقاضاست. تا زمانی که هزینه‌کرد برای هوش مصنوعی با شتاب افزایش یابد، انویدیا تراشه‌هایش را می‌فروشد، مشتریانش مراکز دادهٔ خود را پر می‌کنند و تضمین‌های مختلف شرکت به‌ندرت فعال می‌شوند. اما اگر تقاضا به‌اندازه‌ای که بازار انتظار دارد گسترده نباشد، نئوکلادها و دیگر ارائه‌دهندگان خدمات هوش مصنوعی ممکن است برای فروش ظرفیت خود یا رسیدن به سود با مشکل روبه‌رو شوند. این وضعیت می‌تواند پشتوانه‌های انویدیا را فعال کند و شرکت را وادارد توان رایانشی استفاده‌نشده را بخرد، کسری قیمت را جبران کند یا هزینهٔ برق ناخواسته را بپردازد. همین کندی رشد، فروش انویدیا و در نتیجه جریان نقدی در دسترس برای ایفای این تعهدات را نیز کاهش خواهد داد. تحقق این سناریو به فروپاشی تقاضا نیاز ندارد؛ حتی رشدی که صرفاً ناامیدکننده باشد نیز می‌تواند مشکل‌ساز شود.

انویدیا ممکن است در نهایت مجبور شود چه مبلغی بپردازد؟ این شرکت حدود ۲۵ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری آتی در سهام را تعهد کرده و نزدیک به ۳۳ میلیارد دلار بدهی دارد. بدهی‌های احتمالی آن در برابر مشتریان حدود ۳۰۰ میلیارد دلار است؛ اما چون فقط در صورت رکود فعال می‌شوند، در ترازنامهٔ شرکت ظاهر نشده‌اند. این تعهدات شامل تضمین ۱۰۵ میلیارددلاری مرکز دادهٔ اوپن‌ای‌آی، حداکثر ۱۲۵ میلیارد دلار از طریق مشارکت با وال‌استریت و حدود ۶۷ میلیارد دلار پشتوانهٔ مالی دیگر است.

تقریباً قطعی است که انویدیا در نهایت مجبور نخواهد شد مبلغی نزدیک به کل تضمین‌هایش بپردازد. تعهدات این شرکت در طول سال‌های متعدد توزیع شده‌اند و بنابراین همگی به‌طور هم‌زمان سررسید نمی‌شوند. برای مثال، پشتوانهٔ پیشنهادی انویدیا برای مرکز دادهٔ اوپن‌ای‌آی از سال ۲۰۲۸ آغاز می‌شود و ۲۰ سال ادامه دارد. اگر اوپن‌ای‌آی پرداخت اجاره را متوقف کند، انویدیا می‌تواند مستأجر دیگری پیدا کند و میزان ریسک خود را به‌شدت کاهش دهد.

افزون‌براین، وضعیت مالی خود انویدیا به‌اندازه‌ای قدرتمند است که بتواند این بدهی‌های احتمالی را تحمل کند. مورگان استنلی، بانک سرمایه‌گذاری، برآورد می‌کند با فعال‌شدن تضمین‌ها، مجموع بدهی‌های انویدیا از ۵۳ میلیارد دلار در اوایل سال آینده به ۲۰۰ میلیارد دلار در آغاز سال ۲۰۲۹ افزایش یابد. اما در برابر این رقم، ذخیره‌ای از پول نقد و اوراق بهادار نقدشونده قرار دارد که اکنون ۹۹ میلیارد دلار ارزش دارد؛ ضمن اینکه کسب‌وکار انویدیا امسال حدود ۲۰۰ میلیارد دلار وجه نقد ایجاد خواهد کرد. با وضعیت کنونی، فقط رکودی فاجعه‌بار که همهٔ تضمین‌های انویدیا را هم‌زمان فعال کند و سود شرکت را تقریباً به‌طور کامل از بین ببرد، می‌تواند موجودیت آن را به خطر بیندازد.

بااین‌حال، اگر تعهدات انویدیا همچنان افزایش پیدا کنند، ممکن است این تصویر تغییر کند. اندی لی از کردیت‌سایتس، شرکت پژوهش‌های مالی، نگران است که انویدیا همچنان «پدال را فشار دهد» تا سرانجام «چیزی از کار بیفتد». سمی‌آنالیسس برآورد می‌کند انویدیا در برابر هر ۱۰۰ مگاوات ظرفیت مرکز داده که برنامهٔ پشتوانهٔ نئوکلاد آن پوشش می‌دهد، حدود ۵.۹ میلیارد دلار تضمین بر عهده می‌گیرد. اگر انویدیا تضمین‌های بیشتری از این نوع ارائه کند، سمی‌آنالیسس برآورد می‌کند ریسک شرکت فقط از محل همین برنامه تا پایان سال ۲۰۲۸ به ۱۷۵ میلیارد دلار برسد.

انویدیا تنها شرکتی نیست که برای تقویت تقاضای مشتریان از ابزارهای مالی هرچه پیچیده‌تر استفاده می‌کند. AMD پیشنهاد داده است در ازای قراردادهای عظیم خرید تراشه، بخش بزرگی از سهام خود را به اوپن‌ای‌آی و متا بفروشد. گوگل نیز در ماه آوریل کنسرسیومی از شرکت‌ها تشکیل داد تا به تأمین مالی خرید ۳۵ میلیارد دلار از تراشه‌هایش به‌وسیلهٔ آنتروپیک کمک کند. برادکام که تراشه‌ها را به نمایندگی از گوگل توسعه می‌دهد، موافقت کرد اگر آنتروپیک نتواند پرداخت‌هایش را انجام دهد، کسری ایجادشده را جبران کند.

در میانهٔ رقابت برای قطعی‌کردن فروش و وام‌ها، این خطر وجود دارد که پروژه‌های سفته‌بازانه‌ای ساخته شوند که در شرایط عادی برای یافتن منابع مالی با مشکل روبه‌رو می‌شدند. اگر بازده صنعت کمتر از انتظار باشد یا تحقق آن بیش از مدتی که این قراردادهای پیچیده فرض کرده‌اند طول بکشد، نتیجه انبوهی از تراشه‌های گران‌قیمت و بلااستفاده خواهد بود. هیچ شرکتی به‌اندازهٔ انویدیا در این شبکه درهم‌تنیده نیست. هوانگ معتقد است توسعهٔ زیرساخت هوش مصنوعی «با تمام توان در جریان است». اما سرمایه‌گذاران انویدیا باید بدانند هرچه سهم بیشتری از تأمین مالی این رونق را بر عهده بگیرند، سهم بیشتری از هزینه‌های رکود احتمالی آن را نیز باید تحمل کنند.