مصطفی امیری، مدیرعامل زرینپال، معتقد است انتخاب میان خرید دارایی و سرمایهگذاری در اقتصاد دیجیتال، بیش از آنکه صرفاً تصمیمی اقتصادی باشد، به نوع نگاه افراد بازمیگردد. به گفته او، برخی به دنبال انباشت سرمایهاند و برخی دیگر، مانند کارآفرینان، اثرگذاری را دنبال میکنند؛ حتی اگر خرید ملک یا خودرو بازده بیشتری داشته باشد.
بااینحال، انگیزه اثرگذاری نمیتواند واقعیتهای اقتصادی را تغییر دهد. امیری نبود تعامل مؤثر با اقتصاد بینالمللی و کوچکشدن اقتصاد ایران را از مهمترین عوامل کاهش بازده کسبوکارهای دیجیتال میداند. تورم، مالیات، نااطمینانی و محدودیتهای دیگر نیز به گفته او، این فضای محدود را تنگتر کردهاند.
مدیرعامل زرینپال میگوید راهاندازی یک کسبوکار مشابه زرینپال، در مقایسه با سال ۱۳۸۹ دشوارتر شده است. در سالهای ابتدایی، اقتصاد دیجیتال هنوز برای سیاستگذاران حوزهای حاشیهای محسوب میشد و همین مسئله آزادی عمل بیشتری به کسبوکارها میداد. به اعتقاد او، سالهای ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ یکی از مناسبترین دورهها برای ورود به پرداختیاری بود؛ زمانی که بانک مرکزی نقشه راه مشخصتری داشت و درباره تنظیمگری بازیگران جدید گفتوگو میکرد.
امیری توسعه زرینپال از یک شرکت پرداختی به مجموعهای از کسبوکارهای مالی را نیز تنها نتیجه یک مسیر طبیعی رشد نمیداند. از نگاه او، مقرراتگذاری امکان نوآوری در پرداخت را محدود کرده و شرکتها را به ورود به حوزههایی با قواعد و نهادهای ناظر متفاوت سوق داده است.
او همچنین خواستار تفکیک شخصیت مدیر یا سهامدار از شرکتهایی شد که در آنها سرمایهگذاری میکند. به گفته امیری، فعالیت یک فرد در چند مجموعه نباید باعث شود رگولاتور همه آن کسبوکارهای مستقل را یک موجودیت واحد در نظر بگیرد.
بخش پایانی گفتوگو به وضعیت پرداختیاری اختصاص داشت. امیری معتقد است این صنعت در خدمترسانی به کسبوکارهای خرد و متوسط نقش مؤثری داشته، اما به تمام ظرفیتهای اولیه خود نرسیده است. او کاهش گفتوگوی مستقیم میان تصمیمگیران و فعالان بازار و فراموششدن نقشه راه بانک مرکزی را از عوامل شکلگیری ابهام کنونی میداند. از نگاه او، احیای گفتوگو و تعریف جایگاه و مأموریت هر بازیگر میتواند بخشی از این ابهام را کاهش دهد.
