خانه بخش خصوصی ایران این بار نه برای گفت‌وگو درباره مشکلات تولید و صنعت، که برای یادآوری یکی از چهره‌های قدیمی خود میزبان فعالان اقتصادی بود. مراسم یادبود محسن خلیلی عراقی، از پیشگامان صنعت ایران و چهره‌های شناخته‌شده تشکل‌گرایی، با حضور خانواده، دوستان و همراهان او در اتاق بازرگانی ایران برگزار شد؛ مراسمی که بیش از آنکه فرصتی برای سخنرانی‌های رسمی باشد، به مرور خاطرات مردی گذشت که بیش از هفت دهه از عمر خود را صرف صنعت و توسعه بخش خصوصی کرده بود.
در میان سخنرانی‌ها، روایت پیمان خلیلی، فرزند او، رنگ دیگری به مراسم داد. او که می‌گفت پدرش علاقه‌ای به مجالس غم و غصه و حتی رنگ سیاه نداشت، ترجیح داد به جای مرور کارنامه صنعتی و فعالیت‌های تشکلی پدر، از خاطرات شخصی‌اش بگوید. یکی از این خاطرات به سال‌های تحصیلش در آمریکا بازمی‌گشت؛ زمانی که پس از پایان دوره دکترا در دانشگاه میشیگان، در فکر ادامه فعالیت پژوهشی و همکاری با ناسا بود. به گفته او، پدرش در سفر به آمریکا و پس از شنیدن تصمیمش، از او خواسته بود به ایران بازگردد و برای کشور خود کار کند.
در بخش دیگری از مراسم، انصاری، از دوستان و همراهان قدیمی خلیلی عراقی، پیام کانون مهندسان فارغ‌التحصیل دانشکده فنی دانشگاه تهران را قرائت کرد. به روایت او، وقتی از خلیلی درباره بزرگ‌ترین آرزویش پرسیده بودند، پاسخ داده بود که آرزویش تشکل‌یافتن صنعتگران کشور و مشارکت آنان در راهبری اقتصاد است. آرزویی که بخش مهمی از زندگی حرفه‌ای او حول تحقق آن شکل گرفت. در ادامه مراسم نیز از نقش خلیلی عراقی در توسعه صنعت گاز مایع، شکل‌گیری تشکل‌های صنعتی و تقویت جایگاه بخش خصوصی یاد شد.
مراسم یادبود در نهایت با همان مفهومی به پایان رسید که در بخش‌های مختلف خاطرات و سخنان حاضران تکرار شده بود: ایران.
بخوانید: محسن خلیلی عراقی درگذشت
به این ترتیب، گردهمایی فعالان اقتصادی در اتاق ایران با یاد مردی به پایان رسید که در خاطرات دوستانش بیش از هر چیز با صنعت، تشکل‌گرایی و دلبستگی به کشور شناخته می‌شد؛ مردی که این بار به جای خودش، خاطرات و روایت‌های همراهانش از او سخن گفتند.
