در اتاق بازرگانی ایران، این بار خاطرات مردی در میان بود که نامش با صنعت و دلبستگی به این سرزمین گره خورده است. خانواده، دوستان و همراهان محسن خلیلی عراقی گرد هم آمده بودند تا از سال‌هایی بگویند که او پای کار ایران ایستاد؛ در کارخانه، در جمع صنعتگران و در تلاش برای شنیده‌شدن صدای بخش خصوصی.
بخوانید: محسن خلیلی عراقی در گذشت
میان روایت‌های مراسم، خاطره فرزندش از دعوت پدر به بازگشت از آمریکا، معنای این دلبستگی را روشن‌تر می‌کرد. در روزهایی که ادامه پژوهش و همکاری با ناسا پیش روی پیمان خلیلی بود، پدر از او خواسته بود به ایران برگردد و برای کشور خودش کار کند. برای خلیلی، آینده ایران آن‌قدر اهمیت داشت که این خواسته را با فرزندش در میان بگذارد؛ همان دغدغه‌ای که در آرزوی همکاری و تشکل‌یافتن صنعتگران نیز دنبال می‌کرد.
بخوانید: مراسم یادبود محسن خلیلی عراقی
جای او میان همراهانش خالی بود، اما حرف از ایران که می‌شد، خاطره‌اش در جمع حضور داشت. یادبود محسن خلیلی عراقی، یادآوری عمر و تلاشی بود که صرف ساختن شد؛ تلاشی که امروز ادامه‌دادنش بر عهده کسانی است که مانده‌اند و هنوز آرزو دارند در این سرزمین، فرصت بیشتری برای کار، زندگی و ساختن فراهم باشد.
