در اتاق بازرگانی ایران، این بار خاطرات مردی در میان بود که نامش با صنعت و دلبستگی به این سرزمین گره خورده است. خانواده، دوستان و همراهان محسن خلیلی عراقی گرد هم آمده بودند تا از سال‌هایی بگویند که او پای کار ایران ایستاد؛ در کارخانه، در جمع صنعتگران و در تلاش برای شنیده‌شدن صدای بخش خصوصی.
در میان روایت‌های مراسم، خاطرات پیمان خلیلی، فرزند محسن خلیلی عراقی، دلبستگی پدرش به ایران را از زاویه‌ای شخصی نشان می‌داد. او که می‌گفت پدرش علاقه‌ای به مجالس غم و غصه و حتی رنگ سیاه نداشت، ترجیح داد به‌جای مرور کارنامه صنعتی و فعالیت‌های تشکلی او، از خاطراتشان بگوید. یکی از این خاطرات به روزهایی برمی‌گشت که پس از پایان دوره دکترا در دانشگاه میشیگان، به ادامه فعالیت پژوهشی و همکاری با ناسا فکر می‌کرد. به گفته پیمان، پدرش در سفر به آمریکا، وقتی از تصمیم او باخبر شد، از او خواست به ایران بازگردد و برای کشور خودش کار کند؛ خواسته‌ای که نشان می‌داد دغدغه ساختن ایران، در گفت‌وگوهای خانوادگی او نیز حضور داشت.
بخوانید: محسن خلیلی عراقی در گذشت
در بخش دیگری از مراسم، حمید جابر انصاری، موسس و رئیس هیئت‌مدیره شرکت کیسون و یکی از سازندگان و سرمایه گذاران شناخته‌شده کشور، که از دوستان و همراهان قدیمی خلیلی عراقی بود، پیام کانون مهندسان فارغ‌التحصیل دانشکده فنی دانشگاه تهران را قرائت کرد. به روایت او، وقتی از خلیلی درباره بزرگ‌ترین آرزویش پرسیده بودند، پاسخ داده بود که آرزویش تشکل‌یافتن صنعتگران کشور و مشارکت آنان در راهبری اقتصاد است. آرزویی که بخش مهمی از زندگی حرفه‌ای او حول تحقق آن شکل گرفت. در ادامه مراسم نیز از نقش خلیلی عراقی در توسعه صنعت گاز مایع، شکل‌گیری تشکل‌های صنعتی و تقویت جایگاه بخش خصوصی یاد شد.
جای او میان همراهانش خالی بود، اما حرف از ایران که می‌شد، خاطره‌اش در جمع حضور داشت. یادبود محسن خلیلی عراقی، یادآوری عمر و تلاشی بود که صرف ساختن شد؛ تلاشی که امروز ادامه‌دادنش بر عهده کسانی است که مانده‌اند و هنوز آرزو دارند در این سرزمین، فرصت بیشتری برای کار، زندگی و ساختن فراهم باشد.
